Dominicus (1170-1221) was de stichter van de Orde der Predikbroeders of Dominicanen. Doel van de orde was het verdedigen van de katholieke leer tegen ketterijen. Hij wordt meestal afgebeeld met de attributen staf, boek en hond. De staf staat voor zijn geestelijk leiderschap; het boek voor de dominicaanse nadruk op studie. De hond verwijst naar een woordspeling: het Latijnse dominicanus lijkt op Domini canis, dat ’hond van de Heer’ betekent.

Zij wordt meestal afgebeeld met een ganzeveer in de hand terwijl ze een van haar boeken aan het schrijven is. Zij schreef deze werken overigens niet alleen ter instructie van mystici in spé, maar vooral om aan de toenmalige inquisitie duidelijk te maken dat haar vervoeringen en andere mystieke verschijnselen door God gegeven waren en niet door de Duivel.
Van haar geschriften zijn haar "Innerlijke Burcht," de Weg van Volmaaktheid" en haar "Hooglied" het meest beroemd. Deze geschriften hebben de mystieke theologie dermate ingrijpend beïnvloed, dat zij door paus Paulus VI in 1970 als eerste vrouwelijke heilige werd uitgeroepen tot kerkleraar.

Het Nieuwe Testament ziet het als het boek dat de namen bevat van hen die op de voleinding van de wereld deel zullen hebben aan het eeuwige leven. Jezus zegt aan de tweeënzeventig die om te prediken werden uitgezonden: ‘verheug je omdat jullie namen staan opgetekend in de hemel’.

[§ 1] Maar toen hij opgegroeid was en de jongensjaren bereikte, en ouder werd, kon hij het niet verdragen om te leren lezen omdat hij niets gaf om het gezelschap van andere jongens.

Het werd dan ook wel als een wonder gezien dat hij de Bijbel zo letterlijk kon citeren ook al kon hij niet lezen, en zo verwijst het boek als attribuut dan naar dit wonder.
Maar hij sprak alleen maar zijn lokale taal, in ieder geval geen Grieks, dus hoe zou hij de Bijbel gelezen kunnen hebben, tenzij er een vertaling van was in zijn taal?

[§ 1] Hij was oplettend bij wat gelezen werd en onthield wat hij daarin aan nuttigs voor zichzelf vond.

Zijn oplettendheid wordt zelfs nóg een keer benadrukt:

[§ 3] Hij was zo oplettend bij wat er gelezen werd dat hij niets van de geschreven woorden ter aarde liet vallen maar alles onthield, waardoor zijn geheugen daarna de plaats van boeken innam.

En dat hij niet kon lezen, en ook geen Grieks sprak, betekende nog niet dat hij dom was:

[§ 72] En Antonius was ook buitengewoon verstandig, en het bijzondere was, dat hij, hoewel hij niet had leren lezen, een gevat en scherpzinnig man was. In ieder geval kwamen eens twee Griekse wijsgeren bij hem die dachten dat zij hun vaardigheid wel op Antonius konden uitproberen. En omdat hij zich op de buitenste berg bevond, en aan hun verschijning zag wie zij waren, kwam hij naar hen toe en zei tot hen door middel van een tolk ...
[§ 73] En nog weer anderen zoals deze bezochten hem in de buitenste berg en dachten hem te kunnen bespotten omdat hij niet had leren lezen en schrijven. Antonius sprak tot hen: "Wat denk je: wat is het eerst, het denken of het schrijven? En wat heeft wat veroorzaakt: het denken het schrijven of het schrijven het denken?" Zij antwoordden dat het denken er eerst was, want dat heeft het schrijven uitgevonden.
Waarop Antonius zei: "Dus als iemand een goed verstand heeft, heeft hij lezen en schrijven niet nodig."

Er is in Egypte aan de rand van de enorme woestijn van Scete een berg Pherme genaamd, waar ongeveer vijf honderd mannen het ascetische leven leiden. Onder hen was een uitstekende monnik, Paul genaamd, die nooit een ander soort leven dan dit had geleid. Hij had nooit betaalde werkgelegenheid gehad, noch om het even wat voor soort zaken gedaan, en nam nooit meer voedsel van wie dan ook aan dan hij in één dag kon eten. Hij wijdde zijn leven aan het werk van het eeuwige gebed. Hij gebruikte drie honderd verschillende vastgestelde gebeden, en hield hetzelfde aantal kiezelstenen in één van zijn zakken. Voor elk gebed bracht hij één kiezelsteen naar een andere zak over.

Duidelijk blijkt hieruit in ieder geval dat de woestijnvaders — en naar we mogen aannemen ook Antonius — een vorm van herhalend gebed kenden die het gebruik van een telmethode noodzakelijk maakte.
Het is dus niet onwaarschijnlijk dat in die contreien het gebruik van een bidsnoer al bekend was, en dat het dus al bij Antonius hoorde voordat hij in Europa bekend werd. Misschien zelfs — zo mag ik speculeren — werd het door hem — net als de bel — in het Europese Christendom geïntroduceerd.
Pas veel later zou zijn huidige vorm krijgen, als bidsnoer