[XIII] ... Antonius nam, als enige erfgenaam van deze man die zonder testament was gestorven, de mantel die Paulus voor zichzelf uit palmbladen had gevlochten in het vlechtwerkpatroon van een mand.

[§ 47] Want hij beoefende veel en nog strenger ascese, want hij vastte nu altijd, en hij droeg een kleed met haren aan de binnenkant en het vel aan de buitenkant; dat kleed droeg hij tot aan zijn dood. Hij waste zijn lichaam nooit met water om zich van vuil te bevrijden, noch waste hij ooit zijn voeten, noch duldde hij het ze in het water te steken, tenzij door de noodzakelijkheid gedwongen. Niemand heeft hem zich ooit zien ontkleden, noch heeft iemand ooit het lichaam van Antonius naakt gezien, behalve toen hij na zijn dood begraven werd.

Antonius zelf was dus beschaamd en toonde nooit zijn naakte lichaam.
Zijn voornaamste aardse nalatenschap bestond uit zijn afgedragen kleding:

[§ 91] En verdeel mijn klederen onder elkaar en geef aan bisschop Athanasius mijn ene schaapsvacht en de mantel waarop ik gelegen heb, die hijzelf mij nieuw gegeven heeft en die met mij oud geworden is. En geef bisschop Serapion mijn andere schaapsvacht, maar houden jullie het haren hemd zelf.

(L. Hoofdstuk 3) Er zijn verder nog enkele dingen in de kleding van de Egyptenaren die niet zozeer de zorg van het lichaam betreffen als wel het reguleren van de persoonlijkheid, zodat de regel van eenvoud en onschuld door het karakter van de kleding alleen al in stand kan worden gehouden. Want zij dragen constant zowel bij dag als bij nacht zeer kleine kappen die tot op het eind van de nek en de schouders neerkomen, die slechts het hoofd bedekken, zodat zij er voortdurend toe aangezet worden de eenvoud en de onschuld van kleine kinderen in stand te houden door hun werkelijke kleding te imiteren.
(L. Hoofdstuk 4) Zij dragen linnen tunica’s die nauwelijks tot de ellebogen reiken en verder hun handen onbedekt laten. Het afknippen van de mouwen zou kunnen suggereren dat zij zich van alle daden en waarden van de wereld hebben afgesneden, en het kledingstuk van linnen leert dat zij voor alle aardse gesprekken dood zijn.
(L. Hoofdstuk 5) Zij dragen ook dubbele sjaals die van wollen garen worden geweven, die de Grieken analaboi noemen, maar die wij gordels of snoeren zouden moeten noemen, of beter nog, koorden......
(L. Hoofdstuk 6) Vervolgens bedekken zij hun halzen en schouders met een smalle cape, strevend naar bescheidenheid van kleding zowel als lage prijs en zuinigheid; en deze cape wordt zowel in onze taal als die van hun mafors genoemd; en zo vermijden zij zowel de uitgave als het vertoon van mantels en overjassen.

Cassianus Hongaarse miniatuur, 1498. Bibliothèque Nationale, Parijs.

(L. Hoofdstuk 7) Het laatste artikel van hun kleding is het geitevel, die in hun taal melotes heet, of pera, en een staf, welke zij dragen in navolging van degenen die in het Oude Testament de schaduwen van de gedragslijnen van het monastieke leven vooruit wierpen, van wie de Apostel zegt: ”Zij zwierven rond in schapenvachten en geitenvellen, ten prooi aan ontbering, vervolging, mishandeling. [] Ze hielden zich op in woestijnen en in de bergen, in spelonken en in de krochten van de aarde.“ (Hebr. 11:37-38) En deze dracht van een geitevel betekent dat zij na de versterving van alle wulpsheid van de vleselijke hartstochten met de hoogste graad van deugd zouden moeten verdergaan in de uiterste gematigdheid van de deugd, en dat niets van de wulpsheid of de hitte van de jeugd, of van hun oude lichtzinnigheden in hun lichamen zouden moeten overblijven.

(K. Hoofdstuk 10) Hoewel de voorschriften van het Evangelie schoenen verbieden (Matteüs 10:10, Lucas 10:4), vereist de broosheid van het lichaam dat zij tegen de ochtendkoude van de winter en de woeste middaghitte iets aan hun voeten doen. Zo gebruiken zij met recht sandalen, zoals die door het gebod van Lord worden toegelaten (Marcus 6:9, Handelingen 12:8), behalve wanneer ze de heilige mysteriën vieren of erbij aanwezig zijn, want zij denken dat wat aan Mozes en Joshua de zoon van Nun werd gezegd letterlijk zou moeten worden genomen: ‘maak de gespen van uw schoenen los, want de plaats waar u staat is heilige grond’ (Exodus 3:5 & Jozua 5:15).

(L. Hoofdstuk 10) Maar wij moeten slechts die kledingstukken houden die de situatie van de plaats en de gewoonte van de streek toelaten. Want de strengheid van de winter laat ons niet toe om met slippers of tunica’s of één enkele pij genoegen te nemen; en het dragen van uiterst kleine kappen of het dragen van een schapehuid zou van ons een voorwerp van spot maken in plaats van stichtelijk te werken op de toeschouwers. Daarom zijn wij van mening dat wij slechts die dingen zouden moeten introduceren die wij hierboven hebben beschreven, en die aangepast zijn aan het bescheiden karakter van ons beroep en de aard van het klimaat, zodat het belangrijkste ding van onze kleding niet de noviteit van dracht is, die aanstoot aan wereldse mensen zou kunnen geven, maar zijn eerbare eenvoud.

[§ 47] ... en hij droeg een kleed met haren aan de binnenkant en het vel aan de buitenkant; dat kleed droeg hij tot aan zijn dood. Hij waste zijn lichaam nooit met water om zich van vuil te bevrijden, noch waste hij ooit zijn voeten, noch duldde hij het ze in het water te steken, tenzij door de noodzakelijkheid gedwongen.
[§ 93] ... al evenmin bracht de zwakheid van zijn lichaam hem ertoe van kleding te veranderen of zelfs maar zijn voeten met water te wassen.

Op dezelfde site wordt overigens ook beweerd — en dat is er toch wel mee in tegenstelling — dat hij de monnikspij en capuchon afgekeken zou hebben van de engel die hem bezocht om hem aan het werken — matten vlechten — te zetten. Maar in de versie (uit de Vaderspreuken), die ik van dit gebeuren heb, wordt het uiterlijk van de engel niet beschreven.

Hier volgt over Sint Antonius, en als eerste de interpretatie van zijn naam.
Antonius wordt gezegd van Ana te komen, wat zoveel wil zeggen als hoog, en van tenens, wat is houden, dat [dus de naam Antonius] wil zoveel zeggen als hoge dingen behouden en de wereld verachten. Hij verachtte de wereld en zei: Het is misleidend, van voorbijgaande aard en bitter, en Athanasius schreef zijn levensverhaal.