Saint Antoine en France Saint-Antoine plaatsen

Saint-Antoine
Er zijn in Frankrijk tientallen plaatsen die Saint-Antoine worden genoemd. Sommigen daarvan zijn naar Antonius van Padua genoemd, of naar lokale heiligen die ook Antoine heetten, zoals Saint-Antoine-du-Rocher, maar de meesten naar Antonius Abt. In het algemeen zijn het zeer kleine plaatsen, stadjes en dorpen; soms zelfs niet meer dan een gehuchten of een kruispunt van wegen. Dit komt ook wel overeen met het karakter van Antonius als beschermheilige van het platteland — en niet zozeer de grote stad.
Hieronder zullen niet alle Saint-Antoine plaatsen aan de orde komen; alleen die enige belangrijkheid of omvang hebben. Ik rangschik ze alfabetisch naar de laatste aanduiding.
Sommige plaatsen zijn al elders vermeld omdat "Saint-Antoine" als voorvoegsel wat minder duidelijk was, zoal bijvoorbeeld Galamus, dat ook wel bekend staat als Saint-Antoine de Galamus, maar dat toch meestal kortweg Galamus wordt genoemd.
Aan het eind van alle "Saint-Antoine" plaatsen maak ik een lijst van deze en de minder belangrijke plaatsen, of plaatsen waar ik weinig informatie over heb kunnen vinden.

Saint-Antoine-l'Abbaye (138 C1)

Antonius abdij

	De geschiedenis van Saint-Antoine-l'Abbaye is op de pagina over de Antonianen al uitgebreid aan de orde geweest, dus nu zal ik het voornamelijk over het heden hebben.
	Het wapen van Saint-Antoine-l'Abbaye met de Antoniaanse T prominent in het midden.

Het moet enige tijd vóór de Tweede Wereldoorlog zijn geweest dat Noordeloos op bezoek ging bij "de eertijds zoo roemruchte abdij der Antonianen te St.-Antoine in het aartsdiocees van Vienne, het oudste centrum van intense Antonius-verering in het westen. Het bezoek is een teleurstelling: De voormalige abdij is oud en vervallen. Een deel is voor lekendoeleinden in gebruik genomen. Een ander gedeelte dient voor pastorie en de rest is verblijfplaats voor uilen en vleermuizen. Wat breekt of verweert wordt nimmer hersteld. Een weinig beter is het met de abdijkerk gesteld, dank zij de zorgen van de pastoor, die ten bate van de kerk op gezette dagen de bezoekers rondleidt en de 'schatten' van de abdij toont. Het is betrekkelijk weinig en zij bevatten niets elementairs."
Tegenwoordig is het wel een stuk beter gesteld, met de materiële aspecten in ieder geval. Er wordt flink gerenoveerd en gerestaureerd, met het oog, denk ik, voornamelijk op toeristen. Maar de kerk wordt toch zeker nog wel voor religieuze doeleinden gebruikt. Toen we er in 2006 waren, vond er in de abdij een eucharistie-dienst plaats tijdens welke drie peuters werden gedoopt en er waren tientallen gelovigen, de drie families natuurlijk, en nog enkelen. En er waren ook redelijk wat toeristen, vrijwel allemaal Frans, dat wel.
Het beeld van Antonius in de Abdij; een beetje stoffig. 16e eeuw.

De processies voor Antonius —

"op Hemelvaartsdag, als de orde der Antonianen haar generaal-kapittel hield en de reliekschrijn met het gebeente van S. Antonius door de hoogste adel in plechtige processie werd rondgedragen en talloze pelgrims naar St.-Antoine kwamen" — zijn sinds de 60er jaren enorm gekrompen.
In 2006 waren we net een week te laat, omdat we het niet wisten. Als we er in 2007 heengaan, speciaal met het doel om de processie te zien, horen we dat het op die Hemelvaartsdag — voor het eerst in 700 jaar — niet doorgaat, omdat Saint-Antoine een "jumélage" is aangegaan met een Italiaans plaatsje — Sermonetta — en ze het Antonius-feest nu samen gaan vieren op 15 augustus.

Het reliekenkistje van Antonius bevindt zich achter het ovalen raster van het marmeren en bronzen reliquiarium, centraal in de abdij van Saint-Antoine.


De bron en fontein onder het Hospitaal complex.

In het Musée departmental bij de Abdij zijn onder andere dit fraaie glas-in-lood raam en beeldje van Antonius te vinden.

Op het raam is een Bezoeking door de duivel en een Verzoeking door een wulpse dame (of is het she-male?) uitgebeeld. De vlammen branden aan de voeten van Antonius.

Bij het 17e eeuwse beeldje (rechts) branden de vlammen in het boek. Het varkentje schuilt onder de mantel.

Op de Franse inventarisatie-site kwam ik heel wat beelden en schilderijen van Antonius, en andere interessante objecten, tegen die we bij ons bezoek niet gezien hebben.


Twee bustes van Antonius, (links) uit de 17e eeuw met prominente T op de schouder; en (rechts) uit de 18e eeuw.


Een Verzoeking van Antonius, door David Teniers, 17e eeuw.	Beeldje van Antonius. 18e eeuw.


Antonius tezamen met Paulus van Thebe en raaf die het brood brengt. 17e eeuw.	Antonius (met karakteristieke "Koptische" muts) met Paulus van Thebe en raaf en leeuw in het midden die het graf van Paulus zal graven. Door Marc Chabry, 18e eeuw.


Antonius (neem ik aan) op bezoek bij de heilige Familie. 18e eeuw.	Christus aan het Kruis omringd door heiligen. Onder wie Antonius. Door Michel Manière, 17e eeuw.

Twee schilderijen in Saint-Antoine-l'Abbaye uit de 17e eeuw, van Monnoyer (links) en Nicolas Robert (rechts).
Schilderijen van boeketten — van zomaar mooie bloemen — waren op een gegeven moment erg populair in Europa, maar aangezien deze twee schilderijen zich het "hoofdkwartier" van de Antonianen bevinden, waar hun belangrijkste hospitaal was, zouden we kunnen verwachten dat dit bloemen van kruiden zijn die bij de genezing van Antoniusvuur werden gebruikt.

In de voormalige abdij van Saint-Antoine, nu het stadhuis, zijn ook nog beeltenissen van Antonius aan te treffen.

Zoals het schilderij op het retabel van de doopvont kapel, hier rechts.
Mooie klok.

Noord-kapel, muurschilderingen: (links) scènes uit het leven van Sint Antonius, en Kruisiging.
(Rechts) Dood van Sint Antonius, en St. Christopher.
De schildering rechts wordt dan wel beschreven als de "dood van Antonius", maar voor zover ik het op deze vage afbeelding kan zien, is het de dood van Paulus van Thebe, waar Antonius komt om samen met de leeuwen (nog net te ontwaren), zijn graf te graven.


Antifonarium, koorboek met gezangen, dat gebruikt wordt in het getijdengebed, gebonden in Marokkaans leer met het wapen van Saint-Antoine als centraal medaillon, en de fleur de lys in de hoeken. Meer over fleur de lys, bij planten.

Saint-Antoine l'Abbaye, village médiéval en Isère - Ma-Tvideo France3
Blotti au creux d'un vallon en vallée de l'Isère, à mi-chemin entre Grenoble et Valence, avec au loin les falaises du Vercors, voici le village de Saint-Antoine l'Abbaye. Les Antonins, moines guérisseurs, ont érigé à partir du XIe siècle ce qui constitue aujourd'hui le plus grand ensemble architectural religieux de la région Rhône Alpes. Qui étaient ces moines, quelle était leur mission ? Gaëlle perce le mystère, au fil des ruelles secrètes de l'un des plus beaux villages de l'Isère.

Saint-Antoine-d'Artiguelongue (129 F2)

Antonius kerk

Saint-Antoine heette eerst Artiguelongue, maar werd in het midden van de 13de eeuw Saint-Antoine-d’Artiguelongue toen er een Commanderij van Antonianen werd gevestigd.
	De orde van Antonianen, sinds 1070 gesticht te Saint-Antoine-l’Abbaye, telde al snel duizenden religieuzen die door heel Frankrijk uitzwermden om commanderijen te creëren, zoals ook die in Artiguelongue. Toen het Antoniusvuur in Europa woedde en genezingen zich bij de relieken van de heilige voordeden, vonden er op 17 januari, voor het feest van de beschermheilige, bedevaarten plaats naar alle commanderijen, dus ook naar die van Artiguelongue, waar een reliek van de heilige wordt bewaard.
Dit reliek zal niet meer in een gebouw van de Commanderij zijn, want daar is alleen nog maar de poort van over (die ook nog eens privé bezit is), maar zal dus waarschijnlijk in de Antonius-kerk aldaar worden bewaard. Over de exacte bewaarplaats heb ik nog geen correcte aanduiding.

Het varken van de Antonius staat centraal in het feest van de beschermheilige van het dorp.
Er worden ter plaatse twee verklaringen geven voor de aanwezigheid van de kleine big als metgezel van Antonius.
Eén daarvan doet denken aan de legende die in Barcelona voor het eerst opduikt: Een zeug zou een big, huilend en blind, aan de voeten van de heilige neergezet hebben. Deze werd zo geroerd door zijn tranen dat hij hem zijn zicht teruggaf. De dankbare big verliet hem niet meer en volgde hem in zijn afzondering.
De andere verklaring is het bekende verhaal van het geprivilegieerde varken der Antonianen.
Het feest schijnt sinds de 14de eeuw zo gevierd te worden, dat varkens in de straten van het dorp worden losgelaten, en dat men deze na een loterij kan winnen.
Ik heb hiervan op het internet nog geen duidelijke recente beschrijving, laat staan foto’s, gevonden.

De toren-donjon van de Saint-Antoine kerk.

Saint-Antoine-de-la-Chassagne (120 A1) Le Mas-Laurent

Deze kleine kerk was oorspronkelijk gebouwd in het dorp van Saint-Antoine-de-la-Chassagne in de gemeente Saint-Frion. De grond was geschonken door het Kapittel van Moutier-Roseille.
De beschermheilige van de kerk is Sint Antonius Abt. In vroeger tijden — al voor 1380 — was hier een commanderij van de Orde van Antonianen (l’Ordre de Saint-Antoine de Viennois) en werden de preceptors door de abt van Saint-Antoine-l’Abbaye benoemd. De kapel werd in 1885 afgebroken en weer opgebouwd in het park van het kasteel Le Mas Laurent in Croze, niet ver van Saint-Antoine-de-la-Chassagne. Boven een van de boogpoorten bevindt zich een schild met de Antoniaanse T.

Het is niet duidelijk te zien — en het is op de inventarisatie site ook niet aangegeven — wat dit voor beeldjes zijn, op het "altaar" en boven de deur, maar ik neem aan dat het beeldje op het altaar in ieder geval een Antonius is.

Een interessant bouwsel bevindt zich bovenop de hoek van de zijvleugel: een “dodenlantaarn”, een lanterne des morts uit de 15e eeuw.
Een lantaarn van de doden heeft ten minste drie openingen waarin bij zonsondergang een lamp brandt, meestal opgehangen aan een kabel en katrol, die moet dienen als wegwijzer voor de doden. De meeste daarvan zijn gebouwd in de 12e eeuw en voornamelijk in de 13 departementen die min of meer overeenkomen met het grondgebied van het hertogdom van Aquitanië in de tiende eeuw. Er zijn overigens ook een aantal van dergelijke lantaarns in Ierland.

Het is de vraag of er nog sporen van de aanwezigheid van Antonius of Antonianen in Saint-Antoine-de-la-Chassagne zelf zijn.

Saint-Antoine-de-Ficalba 47340 (145 F2)

	Het wapen van Saint-Antoine-de-Ficalba: een azuurblauw T-kruis met drie gouden bezanten, op een zilveren schild.
	In de 14e eeuw werd hier in de parochie van Saint Martin de Peyrat, een commanderij van de hospitaalbroeders van Saint-Antoine gevestigd.
In 1572 was deze commanderij onder het gezag van de abdij van Saint-Antoine-l’Abbaye en in 1668 werd ze samengevoegd met Saint-Antoine de Pont-Daurat (La Réole) [op de kaart niet te vinden], tot na de afschaffing van de orde van Antonianen in 1777, de orde opging in die van Malta,. Het kerk is in de 16e eeuw herbouwd en nadat de Saint Martin kerk was vervallen dient deze sinds de 18e eeuw als parochiekerk.
Een glas-in-lood raam in de parochiekerk

Op de ansichtkaart linksboven staat het "Klooster van de Tempeliers"; ik neem aan dat ze daar de hospitaalbroeders van Antonius mee bedoelen.
Op de kaart rechtsboven staat de "Kerk van de Tempeliers", de kapel van de voormalige Commanderij, dus de Antoniuskerk.

Behalve de oude ansichtkaarten is zeer weinig informatie over deze plaats te vinden.

Rechts een deel van een 360º panorama.

Saint Antoine-la-Forêt 76170 (6 C3)

Er is een parochiekerk van Antonius, met daarin een beeld van Antonius en schilderij uit de 17e eeuw.
"Sancti Antonii de Foresta" wordt voor het eerst genoemd in de 13e eeuw; het schip van de kerk dateert uit de 11e eeuw. Het patronaat behoorde tot de 13de eeuw tot de heer van Tancarville met goedkeuring van de abdijen van Valmont, Boscherville en Montivilliers. Verder is er geen informatie over te vinden, maar omdat het al zo’n oude plaats is, vermeld ik hem toch maar “uitgebreid”.

Saint-Antoine à Hennebont 56700 (53 E3)

De Antoniuskapel van Saint-Antoine bij Hennebont lag in een gehucht gelegen op het traject van een Romeinse weg. Het dorp ontwikkelde zich rond rond de kapel in de twaalfde en dertiende eeuw. Namen van enkele percelen van het kadaster uit 1835 lijken de veronderstelling te rechtvaardigen dat er een hospitaal was in Saint-Antoine: "liorh en hospital" (tuin van het ziekenhuis), en dat er twee parken waren, waarvan een “arc er manaty" (park van het klooster) heette. Waarschijnlijk waren dit bezittingen van de Antoniaanse hospitaalbroeders. De kapel werd gesloopt in 1951, maar werd rond 1970 opnieuw opgebouwd en gerestaureerd door de bewoners van Hennebont. Het enige originele onderdeel is de gebeeldhouwde ingang.

	De fontein van Saint Antoine vormt het begin van een beek die voor een deel de grens tussen Hennebont en Kervignac bepaalt. Maar heet de bron ook “Saint Antoine”, is het een Antoniusfontein?

Op Pinkstermaandag vind er een vriendschappelijke wedren plaats, georganiseerd door de vereniging van "Amis de St Antoine", waarvan de opbrengsten door de vereniging worden gebruikt voor de renovatie van de kapel van Saint Antoine en het dorp. Een eenvoudig kruisbeeld bevind zich dicht bij de kapel.

Saint-Antoine-sur-l'Isle 33660 (130 C2)

Een Orde van Antoniaanse Hospitaalbroeders had hier in de twaalfde eeuw een vestiging, en hoewel deze zich op het grondgebied van de Vicomte de Fronsac bevond, had deze zijn eigen rechtsgebied. Aan het eind van de veertiende eeuw, werd "Sanctus Antonius de Pizon" verlaten. De Antonianen gingen in 1777 op in de Orde van Malta, en de oorspronkelijke commanderij werd eigendom van de Ridders van Malta.

De huidige Antoniuskerk dateert uit 1855.
Het wijwatervat aldaar is ooit door een priester vervaardigd uit een "helende steen", d.w.z. een menhir of dolmen.
In de buurt is ook een Tumulus de la Motte-Soudane.

Het vakwerk huis van de commanderij staat nu bekend als Château de Saint-Antoine. Het is privé-eigendom en kan niet bezocht worden.

Saint-Antoine-de-Landéda 29870 (31 D2) aka Saint-Antoine-d'Aber Wrac'h

Naast de fontein-schrijn, die er zeker al was in de 16e eeuw, stond vroeger een gotische kapel. In de niche van de fontein staat een beeld van Antonius.

	Zoals te zien is op de oude ansichtkaart werd de bron van Saint Antoine bij Landéda heel prozaïsch gebruikt om de was te doen. Het water van de wasplaats — le lavoir — stroomt daarna in de Aber Wrac'h.

Het water had natuurlijk ook een geneeskrachtige werking.
Kreupelen, gewonden en zij die leden aan reumatiek baden om genezing tot Sint Antonius en baadden hun zieke ledematen in het kleine bekken van de fontein.
Het water van de bron werd ook geacht blindheid te genezen. Meer symbolisch zou het de blindheid van het heidendom genezen tot een ontwaken in het licht van het christendom.

Er zijn nog meer wasplaatsen/bronnen in Frankrijk die naar Antonius genoemd zijn of met hem geassocieerd worden, zoals in Ambazac, Boulay (Varsberg), Bagnols-en-Forêt, Guiscriff, Lézat sur Lèze, Peumerit-Quintin, Pleumeur-Bodou, Plouharnel, Raymond, Saint-Antoine-de-Ficalba, Saint-Antoine à Hennebont, Saint-Antoine-du-Rocher, Saint-Sornin, en Schirmeck.

Er vlakbij staat een vuurtoren uit 1847 die naar Antonius is genoemd.

Saint-Antoine près Malbuisson 25370 (99 D3)

In het jaar 1309 wordt voor het eerst een Sint Antonius kapel vermeld.
In die tijd heette het dorp Saint Antoine nog Rougebief, vernoemd naar de beek die de zuidgrens afbakent met het grondgebied van het dorp Métabief.

De Antonius kerk werd gebouwd in het midden van de zestiende eeuw en ondanks opeenvolgende restauraties heeft het veel van de oude structuur behouden.
Het barokke altaar uit de achttiende eeuw is zeer verrassend en buitengewoon. Op de ondergrond bevindt zich een schilderij, maar daarbovenuit torent een immens tabernakel dat tot bovenaan het retabel reikt en dat grotendeels bestaat wolken en engeltjes.


In het centrale deel van het altaar, op de deur van het tabernakel, is een klassieke religieuze scène uitgebeeld: Christus aan het kruis met Jeruzalem op de achtergrond. Aan elke kant van Hem staan de vier evangelisten, herkenbaar aan hun attributen: Matheus en de engel, Markus en de leeuw, Johannes en de adelaar. [Lukas en de stier werden niet genoemd.] Erboven staan de Maagd en Sint Antonius. Boven, rechts en links, staan reliekschrijnen op drie niveaus. In een zijaltaar staat een beeld van Sint Antonius, met boek, T-staf en klokje. Het beeld staat op een 17e eeuws reliekschrijn, die waarschijnlijk gebruikt werd (wordt?) voor het vervoer van de relieken in processies.
Deze plek wordt verlicht door een glas-in-lood raam van Sint Antonius, met zijn varken. Er lijken in januari geen vieringen te zijn.

Saint-Antoine-de-Pelvoux 05340 (140 C2)

In 1715 hebben de bewoners van het gehucht Saint-Antoine-de-Pelvoux een kapel gebouwd op de plaats van een eerder kleiner gebouw. De nieuwe kapel, gewijd aan Sint Antonius, werd in 1752 ingezegend. Pelvoux (destijds genaamd La Pisse) werd in 1804 tot parochie verheven onder het patronaat van Sint Antonius Abt. De sacristie werd gebouwd in 1822. De Kapel van de Rozenkrans werd toegevoegd in 1886.

	Op de zuidelijke gevel is een zonnewijzer geschilderd, met de datum 1810. Er is een spreuk op te lezen, "SPERO LUCEM", Latijns voor "Ik hoop op licht".
Maar daaronder bleek na restauratie nog een ander gezegde te staan, in het Frans, « Le temps que l'homme poursuit, peut-être c'est le vôtre, ne perdez pas le temps », wat zou kunnen betekenen, "De tijd die de mens najaagt, misschien is het de uwe, verliest geen tijd".


In de kerk is een altaar met een schilderij van Antonius. De sokkel van het beeld van Antonius lijkt een reliekhouder te zijn.

Saint-Antoine-de-Pont-d'Arratz 32340 (146 A4)

1140

In 1140 bouwden een groep van Antoniaaanse hospitaalbroeders vergezeld door Broeders van het Aalmoes (genezers, bouwers en zelfs diplomaten) 800m voorbij de Brug, langs de kant van de weg naar Lectoure, een ziekenhuis. Dit hospitaal is verdwenen toen de epidemie werd uitgeroeid. In 1200 werd de Commanderie gebouwd.

In 1205 werd met de bouw van de huidige kerk begonnen, waar een verzilverde bronzen reliekschrijn uit de 15e eeuw, de "arm van Sint Antonius", wordt bewaard. Het portaal is Romaans, maar voorzien van een vierlobbige Spaans-Moorse boog. In 1376 werd de stad van de commanderie omringd door muren. Het ziekenhuis in de buurt van de kerk bleef bestaan tot de Revolutie.


Een sluitsteen met een gouden T op azuren schild, en twee dieren op een pilaar, die eruit zien als hondjes, maar die toch waarschijnlijk varkentjes moeten voorstellen.


	De reliek-arm van Antonius; verzilverd brons, 15e eeuw.
	Saint-Antoine du Désert, Hermite Thaumaturge, dat is, iemand die wonderen doet of de natuurwetten kan manipuleren.

De Molen van de Antonianen dateert ook van 1140. Deze was van essentieel belang voor het malen van graan voor het brood. Vanuit hun ziekenhuis overzagen de Broeders de brug en de molen over de Arratz. Achter deze molen was de dam-brug, waar de pelgrims naar Saint Jacques de Compostella de rivier overstaken. Het Hospice van de Antonianen verleende onderdak aan deze pelgrims.
	De brug en de molen over de Arratz (ook wel gespeld als Arrats).
Ik heb deze informatie van diverse sites bijelkaar gesprokkeld maar voor een juiste visie op de huidige situatie zal ik toch zelf een bezoek aan deze plaats moeten maken.

	Op 1 augustus was er een feest in Saint-Antoine. [Maar was dat een Antoniusviering?] Het feest stond in het teken van de Antonianen, de bouwers van Saint-Antoine, zo’n 800 jaar geleden.
De dag begon met een mis, daarna volgde de lunch, "van het zwijn", waarvoor 120 mensen in de feestzaal van Saint-Antoine samenkwamen Daarna vond de inhuldiging plaats van “de week van de steen”, gevolgd door een bezoek aan de “gîte de Saint-Antoine”, het dorp, de kerk, de molen, die sinds de twaalfde eeuw nog steeds werkt, en de brug over de Arratz.

Saint-Antoine-du-Rocher 37360 (75 F3)

Een van de interessante aspecten van Saint-Antoine-du-Rocher is dat deze plaats genoemd is naar een kluizenaar Saint Antoine de Touraine genaamd, die daar volgens de legende in een grot leefde, na in het jaar 543 naar Gaule gekomen te zijn. Volgens de traditie die door de Kerk van Tours wordt ondersteund, zou hij een van de vijf monniken zijn die werden gestuurd door de heilige Benedictus van Nursia zelf.

De plaats is dus niet genoemd naar Antonius van Egypte; maar hoe zit dat met de kluizenaar? Heeft hij die naam gekozen als navolger van de grote Antonius?
Als je kijkt naar zijn levenswijze is dat een perfecte ‘imitatie’ van die van de woestijnvaders, dus zou dat een mogelijkheid zijn. Anderzijds vernoemde hij het klooster dat hij in het bisdom van Tours stichtte naar Saint-Julien.

Evenzogoed, het is een van oudsher heilige plaats zoals onder meer blijkt uit de aanwezigheid van meerdere hunenbedden — pre-keltische tempels — waarvan de belangrijkste “dolmen de la grotte aux fées” wordt genoemd. De naam van het dorp was eerst Saint Pierre de Belle-Vallée, maar werd later naar de heilige kluizenaar vernoemd.
Een bron dicht bij de grot is gewijd aan Saint Antoine de Touraine. Deze bron is vermaard om het genezen van huidziekten. Volgens de legende, was de fontein toen verboden voor vrouwen, omdat Antoine de Touraine nooit de verlangens van het vlees gekend had, en de toegang van vrouwen tot de fontein blokkeerde onder het mom dat dit de zuiverheid ervan zou verstoren.


Er zijn nu een Saint Antoine kapel — bij de bron in de buurt — en een Saint Antoine kerk uit de 11e eeuw en ik neem aan (de informatie is helaas zeer schaars) dat deze naar deze lokale heilige vernoemd zijn. De feestdag is op 4 mei.

Overige Saint-Antoine plaatsen
Commanderie Saint-Antoine de Grattemont de l'Ordre de Saint-Lazare	Saint-Antoine 59114 (3 E2) Eecke Confrérie de Saint-Antoine Saint-Antoine-de-Grattemont / Grammont / Graimont 76570 (7 E3) Mesnil-Panneville Kapel Saint Antoine de Grattemont met standbeeld van Antonius de heremiet uit de 15e eeuw; nu in gebruik als Commanderie Saint-Antoine de Grattemont de l'Ordre de Saint-Lazare, en Normandie. Saint-Antoine 51170 (23 E4) Marne, Lagery Confrérie des Chevaliers de Saint-Antoine? Saint Antoine 29 (32 C2) Finistère, Plouezoc'h Zie Plouezoc'h. Saint-Antoine 78125 (40 C4) Misschien niet meer dan een straat bij Saint Hilarion, Yvelines, Epernon, Rambouillet Saint-Antoine-de-Rochefort 72400 (59 D2) Ferté-Bernard (La) Église paroissiale Saint Antoine-de-Rochefort Saint-Antoine-de-Saint-Genis-de-Saintonge 17240 (115 D3) Waarschijnlijk niet meer dan een kleine kapel in een zeer klein gehucht. Saint-Antoine-Cumond 24 (117 D4) près d'Aubeterre Een vroegere Antoniaanse commanderij. Saint-Antoine 87400 (119 D1) Royères Waarschijnlijk niet meer dan een boerderij en/of een zeer klein gehucht. Saint-Antoine-de-Breuilh 24 (131 D3) Een vroegere Antoniaanse commanderij. Saint-Antoine-les-Plantades (133 D1) Ussac Een vroegere Antoniaanse commanderij. Saint-Antoine-du-Cantal 15 (134 B4) Zie Marcolès. Saint-Antoine-de-la-Feuillade 15160 (135 D1) Vernols Een vroegere Antoniaanse commanderij. Saint Antoine 07200 (137 E4) Zie Aubenas. Saint-Antoine-de-Velourgues 84803 (152 C4) Een kleine gehucht van vissers, in het stadswapen Antonius' vuur en water. Saint-Antoine 06710 (155 F4) Thiéry Ermitage, église. Vlakbij Clans, Rigaud en Touêt. Saint-Antoine 13015 (167 D4) Marseille Eglise Evangélique Arménienne Er is nu een Armeense kerk op het perceel van de Commandeur Saint-Antoine, dus lijkt het mij dat deze Commanderij de naam Saint-Antoine aan deze wijk van Marseille gegeven heeft. Hoewel er ook nog een parochie en kerk (Boulevard de Casablanca), een diocees (Chemin de la Martine) en een Italiaanse missie (Rue Jean-Cristofol) van Antonius bestaan. Saint-Antoine 83560 (170 A2) Ginasservis Een vroegere Antoniaanse commanderij. Het is zo klein dat het op de Google kaart niet aangegeven staat. Saint-Antoine 04500 (170 B1) Allemagne-en-Provence Het is vlakbij Montagnac (truffels) maar het lijkt niet veel meer dan een kruispunt of boerderij. Saint-Antoine (171 E3) Zie Bagnols-en-Forêt. Saint-Antoine-de-Galamus (180 A3) Zie Galamus.
Saint-Antoine-de-Breuilh
Saint-Antoine-de-Rochefort
	Saint-Antoine-de-Velourgues